Grubasek

Nie potrafimy żyć tak, jakbyśmy najbardziej chcieli.

Jesteśmy więźniami... rzeczy, które się na nas składają.

- Jo Nesbo "Upiory"

Miałam już przygotowany post. Uzewnętrzniłam się w nim. Szczegółowo opisałam problemy w mojej głowie- problem wagi i wyglądu. Problem wokół którego kręci się moje całe myślenie. Ale w pewnym momencie zastanowiłam się po co? Jedni będą mi współczuć, drudzy żałować, inni wyśmiewać, a jeszcze inni uznają mnie za nienormalną. Moje demony. Mój problem. Niepotrzebne mi kolejne ocenianie i dołujące myśli.

Jednak chciałabym się skupić na aktywności grubych osób. Jakie problemy napotykają? Z jakimi demonami oni się spotykają? Czy się wstydzą? Nie mogę wypowiadać się za wszystkich grubasków, ale za siebie tak ;)

Dla osób, które są normalnej wagi moje grubaskowe problemy mogą wydawać się śmieszne i po prostu głupie. Jednak dla mnie są to często bariery nie do przeskoczenia. Tym bardziej, że wychowywana byłam w rodzinie, w której wizerunek i 'co ludzie powiedzą' były bardzo ważne.

Moim głównym 'problemem', który sprawia, że moje myśli kręcą się wokół wyglądu to pokaźnych rozmiarów pupa, która trzyma się na mocarnych udach. O tyle dobrze, że typ mojej figury jest zbliżony do klepsydry. Większej klepsydry ;) Mimo, że w talii jestem szczuplejsza, to na brzuchu są sadełka. Do tego jestem wysoka. Całość pokazuje sporą kobitkę.

Nigdy nie lubiłam w-fu. Bo mnie bolało. Bolały mnie mięśnie, bolały mnie stawy. Szybko się przez to zniechęcałam. I z góry założono, że jestem leniwa. I tyle. Temat zamknięty. Mimo wszystko ja zawsze szukałam aktywności, która by była dla mnie. I w końcu mądrzy lekarze doszli do tego, co mi jest. Niedoczynność tarczycy, ostrogi piętowe i podejrzenie łuszczycowego zapalenia stawów. Żadna z tych chorób nie zachęca do ćwiczeń. Wszystkie bóle podczas ćwiczeń były następstwem niezidentyfikowanych chorób. Bo przecież młoda jestem i to niemożliwe, żeby... A tu niespodzianka.

Bez aktywności źle mi się żyło. Nie jestem takim leniem ;) I zaczęły się poszukiwania idealnych aktywności.

1. Siłownia
Uwielbiałam chodzić na siłownię. Nie wiem czemu. I do tego ten psychiczny komfort, że przecież jestem na siłowni. Robię coś dla siebie. Czemu przestałam? Wiele czynników... i wiem, że niektórzy nazwą to wymówkami, ale...
- finanse: koszt karnetu miesięcznie to około 120-150 zł. Karnet na rok wychodzi taniej, ale to prowadzi do kolejnego czynnika
- czas: były takie miesiące, w których byłam tylko raz na siłowni, bo czas nie pozwalał, bo choroba;
- ból: nie mogłam ćwiczyć dużych partii mięśni, bo to po prostu najzwyczajniej w świecie bolało. Ktoś kto ma problemy ze stawami, chodzeniem wie jaki to jest ból. Jedynie bieżnia czy orbitrek wchodziło w grę. Ale płacić tle pieniędzy za samą bieżnię?
- wstyd: niby mówi się, że na siłowni nikt nie ocenia, bo każdy od czegoś zaczyna i najważniejsze jest to, że chce coś grubasek zmienić w swoim życiu. Tyle w teorii. Nie raz widziałam oceniający wzrok, podśmiewywanie się przez tych fit. Sporo też działo się w mojej głowie, co tylko potęgowało uczucie wstydu.

2. Basen
Ach, jak ja uwielbiam pływać! Od dziecka lubiłam pływać. Pływam szybko. I dobrze. Ale...
- finanse: karnet też kręci się koło 100 zł/ m-c (nie jest tragedia), ale do tego muszę doliczyć jeszcze dojazdy na basen, bo basenu w moim mieście nie ma.
- czas: nie zawsze mam czas w momencie kiedy basen jest dostępny dla osób z zewnątrz. Basen ten jest basenem sportowym i w pierwszej kolejności sportowcy i szkoły mają dostęp. Są wyznaczone tory i godziny dla szaraczków. Jakbym chciała obniżyć koszty dojazdu i jeździć z koleżanką czy mamą, to musiałybyśmy dostosowywać czas nie dość, że do siebie to jeszcze do godzin basenu. Z koleżankami gorzej, bo dzieci. Z mamą też słabo, bo słomiany zapał.
- wstyd: i znowu pojawiają się demony. Zakładam strój kąpielowy, który odsłania wszystkie niedoskonałości. Widać mocarne uda z cellulitem, pupsko i odznaczają się fałdki. A przecież nie wynajmę basenu tylko dla siebie.

3. Fitnessy i aerobiki (też te w domu)
- finanse: jeżeli nie ćwiczę w domu, to znowu karnet. Fakt, nie jest taki drogi i jest to do przeżycia, ale...
- ból: znowu ten cholerny ból
- wstyd: jeżeli wychodzę na takie zajęcia, to znowu oceniające spojrzenia. Na takie zajęcia w większości chodzą już szczupłe dziewczyny, które chcą po prostu być aktywne albo lasencje, które chodzą na zajęcia, bo to teraz modne i one są taaaakie grube.

4. Rower
Lubię, nawet bardzo i tutaj nie ma wielu 'wymówek' i dlatego jest mi to najbliższe i cały czas nad tym myślę i przygotowuję się psychicznie do tego.
- ból: jedynie pupy ;) nie no, taki sobie suchar żarcik
- wstyd: to jest jedyny problem. Kiedy jadę rowerem, to mknę jakby się paliło. Chciałabym jak najszybciej przejechać trasę niezauważona. W mojej głowie kotłują się różne myśli. Do tego mam problem z błędnikiem i moja jazda jest pokraczna ;p

5. Bieganie/slow jogging/ spacer
Lubię. Po prostu.
- ból: ból jest przy zwykłym bieganiu. Dowiedziałam się o slow joggingu i wypróbowałam. Tutaj bólu nie ma (tak samo jak przy spacerze), za to jest
- wstyd: zawsze wybieram najmniej zaludnione pory, czyli albo nad ranem albo jak jest już ciemno. Nie chcę, żeby ludzie mnie widzieli. Tempo slow joggingu, to tempo spacerowicza. Biegam w takim tempie. A to nie jest dumny widok.

6. Rolki
- ból: tutaj ból jest tak okropny, że już na samą myśl wzmaga się ból
- wstyd: to samo co przy reszcie...

7. Inne aktywności, których nie wymieniłam
Po prostu nie ma ich w moim mieście... Nawet jakby były, to zaraz cena wygórowana (bo nowość w naszym mieście) no i nieodłączny wstyd.

Dla osób, które nie mają problemów finansowych ten czynnik jest niezrozumiały. Niestety problemy takie pojawiły się u mnie.
Czas- odrobina chęci i dobrej woli- wiem to.
Ból.... Niestety mój ból nie jest to ból, który po chwili mija. Ból u mnie trwa przez cały czas. Czy siedzę, czy leżę, czy ćwiczę czy nie. Ból jest nieustający. Mam problemy z chodzeniem. Boję się wstawać z łóżka czy z krzesełka/kanapy. Myśl, że o czymś zapomniałam, kiedy dopiero co usiadłam przyprawia mnie o płacz, bo wiem jak boli każdy mój ruch. Rehabilitacja pomaga, ale nie trwa ona wiecznie. Dopiero po rehabilitacji będziemy działać dalej...
No i wstyd... moja zmora. I chyba zmora sporej grupy grubasków. Bo grubaski nie powinny wychodzić z domu. Nie powinny pokazywać się normalnym, ładnym i fit ludziom ;)

Cały czas powtarzam sobie w myślach, że przecież nie ma co się wstydzić tego, że chce się zadbać o zdrowie, o wygląd i duszę. Może i komicznie wygląda tocząca się po chodniku kulka, która udaje bieganie, ale co z tego? Robię to dla siebie. Dla swojego ciała. Taka walkę podjęłam :)