Trochę tego i tamtego

Kochamy tworzyć sztuczne deficyty, być nieszczęśliwymi i bez przerwy czegoś oczekiwać.

Cały czas na coś czekamy, jesteśmy tak bardzo wierni swojemu oczekiwaniu,

że gdy nadchodzi to, na co czekaliśmy - nie jesteśmy w stanie się z tego cieszyć, ponieważ to nie jest całkiem to, o co chodziło, czego chcieliśmy, na co czekaliśmy i co zdążyliśmy już pokochać.

Albo już tego nie potrzebujemy, odechciało nam się, jak gdyby "zamówienie" było na konkretny termin, dzień i godzinę.

- Tatyana Varukha

Dni lecą jak oszalałe. Nie wiem kiedy zaczyna, a kiedy kończy się tydzień. Praca, dom, korki, święta, goście, praca, dom, korki, wycieczki, wyjścia, rady pedagogiczne. MASAKRA. Tempo zabójcze. Na szczęście majówka za pasem... niepełna, bo 2 maja od 6:30, przez 4 godziny, mam dyżur w świetlicy. Bosko. 

Koniec roku coraz bliżej. Przykro na serduchu się robi na myśl, że będę musiała oddać swoich czortów. W końcu to moi pierwsi. Zapamiętani do końca życia. Chlip chlip.

Wzięłam się w końcu za korepetycje. Na razie mam dwóch uczniów. Z czasem ich pewnie przybędzie. Oby ;)

Z Aja układa się bardzo dobrze. Czasem się podroczymy, czasem popłaczemy, a czasem pokrzyczymy na siebie. Najważniejsze, że cały czas jest miłośnie i bardzo dużo się śmiejemy... do siebie i z siebie nawzajem ;)

Ostatnio miałam grubaskową załamkę. Płakałam sporo. I wkurwiałam się bardzo. Bo biegam, bo mam mnóstwo wyrzeczeń, bo się staram tak bardzo i prawie nic a nic w dół. Mogłabym rzec, że jak gruba byłam tak dalej jestem. I wkurw mnie brał kiedy zobaczyłam siostrę po m-cu. Chudą. Prawie jak patyk. Jak pizze o dwudziestej drugiej z minutami wpierniczała. I między kęsami a moimi łzami mówiła, że tylko słodkie odstawiła. I nawet ćwiczyć jej się nie chce. FUCK! I moja mamuśka... druga w kolejce. Wpiernicza trzy wafelki XXL. Jeden za drugim. I ubrania coraz to o rozmiar mniejsze.  I ćwiczyć tym bardziej nie ma zamiaru. FUCK! FUCK! FUCK! I w końcu po hektolitrach wylanych łez, po armagedonie w mojej głowie i po tysiącach kwiecistych słów jakoś tak postanowiłam bardziej zaangażować się w akceptację siebie. I z szafy wywaliłam ubrania, których już nie noszę, bo brzydkie. I te, które są za małe, bo co rano o płacz i samookaleczające myśli mnie przyprawiały. I biegać jakoś chętniej mi się zaczęło. I nawet jak czasem mi się nie chce, to nie jęczę. I jakoś tak zdrowiej podeszłam do jedzenia. I nawet jeżeli waga nie spadnie, to po uj mam się zadręczać? Bo ... "ja też jestem nienajgorsza... i włosy mam ładne... długie... czarne... oczy niebieskie... rozmazane trochę, ale nie szkodzi (...)" ;) ;) ;)